Brendan vs. Het Parool

Vorige week woensdag werd er van mij een opinie artikel geplaatst in Het Parool. Ik ben er wel trots op dat het geplaatst is, maar minder blij met de uiteindelijke versie van het artikel. Daarom plaats ik de originele versie en die van Het Parool hier op mijn weblog.

Originele versie:

Stop de aanval op de armen in Het Parool

Sinds Job Cohen zijn uitspraken deed dat de bestrijding van langdurige armoede in Amsterdam prioriteit verdient spat het vitriool van zijn tegenstanders van de pagina's van Het Parool. Deze krant, een onafhankelijk amsterdams dagblad , leent zich sindsdien ineens als een basis voor een aanval op de armen. In een aantal opinie artikelen mag men zijn best doen om de armoede in Nederland te bagatelliseren.

Zo kan Gerard Mulder, bijvoorbeeld oreren over het inkomen van een bijstandsmoeder. Op vrijdag 6 januari schrijft hij in het artikel Cohen heeft geen idee wat armoede is hoe hij aan zijn informatie komt, "Ik consulteerde een kenner van het onderwerp." Interessant , het is weliswaar een opinieartikel, maar een iets nauwkeuriger bronvermelding zou wel fijn zijn. Enig onderzoek op internet laat namelijk ook andere berekeningen zien. ( http://www.nibud.nl/consumenten/consumenten.php?main=zorgstelsel&pag=zorgstelsel&id=9) Daarnaast is het wel erg makkelijk om op basis van een berekening van een specifiek geval te impliceren dat het niet nodig is om structurele armoede te bestrijden.

Maar het wordt nog leuker. Bijvoorbeeld in het eerder op donderdag 7 januari geplaatste opinieartikel Armoede in Nederland zal fors stijgen van Frans Peeters. De strekking van het stuk is dat er meer armoede in Nederland zal komen, omdat de welvaartsstaat niet te betalen zou zijn. De enige deskundigheid die Frans Peeters heeft, blijkt uit het stuk, is dat hij redacteur is bij het Parool. Zijn relaas staat vol met allerlei cijfers, maar nergens wordt een bron benoemd. De tabel bij het stuk, die uitmuntte in onduidelijkheid, is van Het Parool zelf. Kortom, niet te staven beweringen door een persoon die misschien wel onvoldoende ter zake kundig is.

Maar het mooiste komt nog in Het Parool van afgelopen zaterdag. Psychiatrisch hulpverlener Hugo van Engelsdorp Gastelaars zet, opnieuw in een opinie artikel, mensen in de bijstand op gelijk niveau met oplichters. Ze weten namelijk wel de Wehkamp en de coffeeshop te vinden om schulden te maken, maar willen daar niet voor betalen. Daarnaast weet hij te melden dat Cohen een leugenaar is, iets wat hij verder in zijn stuk niet hard maakt. Overigens meent hij grappig genoeg wel dat we stad met fatsoen overeind houden. Opnieuw worden er in dit stuk geen bronnen vermeld, maar wel grove generalisaties over mensen in de bijstand uiteengezet.

Als sluitstuk zijn er dan nog enkele artikelen waarin de mening wordt gegeven dat Job Cohen uberhaupt niets mag zeggen over de bestrijding van structurele armoede in Amsterdam. Hij moet namelijk als burgemeester boven de partijen staan en geen politiek bedrijven. Natuurlijk mag men dat beweren, maar ik begrijp niet precies wat er partijpolitiek is aan de mening dat het niet goed is voor Amsterdam als mensen langdurig in armoede leven. Over de invulling van de bestrijding van armoede kan men uiteraard wel van mening verschillen.

Uit de krampachtige en onzorgvuldige wijze waarop wordt gereageerd blijkt dat een aantal mensen zich aangevallen voelt en in paniek terugslaat. Daaruit spreekt naar mijn mening een kwaad geweten. Deze mensen weten namelijk donders goed dat zij de zwakken pakken. Het geeft daarbij ook geen pas dat Het Parool zich als platform laat gebruiken om mensen in de bijstand in een kwaad daglicht te stellen. Daarmee laat de krant zich gebruiken in een laffe oorlog tegen de armen en voor acceptatie van armoede.

De algehele strekking van de artikelen is namelijk dat armoede de schuld is van de armen zelf. Zij moeten dus met dwang uit hun armoede gehaald worden. Als zij dan buiten de boot vallen dan kan dat verder alleen hun eigen schuld zijn en hoeven wij ons verder niet druk te maken. Deze hele gedachte houdt er echter geen rekening mee dat armoede een veel breder begrip is. Ook veel mensen die werken hebben het niet breed. In Amsterdam zijn er meer dan 75.000 huishoudens die op het wettelijk sociaal minimum leven. (bron: armoedemonitor bureau O+S nummer 8, 2004) Daarbij is dan geen rekening gehouden met veel mensen die daar net boven zitten, maar het ook niet breed hebben.

Uiteraard hebben deze huishoudens een persoonlijke verantwoordelijkheid. Maar de Amsterdamse gemeenschap als geheel heeft ook een verantwoordelijkheid tegenover haar eigen burgers. Of dat nou gaat om de houding naar elkaar, of van de gemeente naar de burgers. Een verantwoordelijkheid om elkaar te helpen op een positieve en constructieve wijze. Het is jammer dat Het Parool liever een podium wil zijn voor een oorlog tegen de armen. Een Amsterdamse krant met fatsoen in zijn donder zou beter moeten weten. Maar ja, fatsoen geldt blijkbaar alleen voor de armen en niet voor de mensen die de pagina's van Het Parool vullen.

###

Bekijk de Parool versie hier. Je zult zien dat er wel enkele verschillen zijn waardoor mijn oorspronkelijke verhaal behoorlijk wordt ontkracht. Het gedeelte over met "fatsoen in zijn donder" refereert overigens aan een van de in het stuk genoemde artikelen.