Tijdens mijn studie Amerikanistiek was Charles Groenhuijsen vaak onderwerp van gesprek. Hij was destijds de meest bekende correspondent. Ook die van de kranten passeerden de revue, maar die zijn nie top tv en dus minder in beeld. Algemene tendens was dat wat die correspondenten alemaal uitkraamden onzin was.
We waren niet onder de indruk van Groenhuijsen met zijn tv monitors op de achtergrond en krantenrekje op de voorgrond. Met onze kennis van de politiek en geschiedenis van de VS zouden wij die correspondenten wel leren.
Helaas (of misschien wel gelukkig) zijn we geen correspondent in Washington DC geworden. Dat is voorbehouden aan mensen die wel verstand hebben van het journalistieke metier. Dat gaat meer om leuke verhaaltjes dan om accurate berichtgeving.
Over leuke verhaaltjes of wat daarvoor moet doorgaan gesproken, Charles heeft een column. In die columns schrijft hij op quasi lollige wijze over hoe geweldig positief en optimistisch Amerika is en de Amerikanen zijn. Uiteraard kunnen wij mopperige Nederlanders daar een goed voorbeeld aan nemen.
Leukste aan die columns zijn eigenlijk de reacties. Je hebt die van de fans met ongeveer de strekking: 'Ja Charles, je hebt helemaal gelijk dat heb je goed gezien. Daarnaast volgen ellenlange reacties waaruit blijkt dat Amerika toch niet helemaal het land van melk en honing is. Daarvoor heb je overigens tegenwoordig alleen maar een internetverbinding voor nodig om dat vast te stellen. Correspondenten hebben we daarvoor niet meer nodig Maar ja, dat zijn zure Nederlanders die jaloers zijn op de macht van de VS.
Overigens is/was Charles ook actief op de Nieuwe Reporter, een babbelclubje over journalistiek. Bij een reactie op zijn bijdrage daar vind hij het niet leuk dat hij wordt geassocieerd met de American Enterprise Institute. Daarover later meer.
We waren niet onder de indruk van Groenhuijsen met zijn tv monitors op de achtergrond en krantenrekje op de voorgrond. Met onze kennis van de politiek en geschiedenis van de VS zouden wij die correspondenten wel leren.
Helaas (of misschien wel gelukkig) zijn we geen correspondent in Washington DC geworden. Dat is voorbehouden aan mensen die wel verstand hebben van het journalistieke metier. Dat gaat meer om leuke verhaaltjes dan om accurate berichtgeving.
Over leuke verhaaltjes of wat daarvoor moet doorgaan gesproken, Charles heeft een column. In die columns schrijft hij op quasi lollige wijze over hoe geweldig positief en optimistisch Amerika is en de Amerikanen zijn. Uiteraard kunnen wij mopperige Nederlanders daar een goed voorbeeld aan nemen.
Leukste aan die columns zijn eigenlijk de reacties. Je hebt die van de fans met ongeveer de strekking: 'Ja Charles, je hebt helemaal gelijk dat heb je goed gezien. Daarnaast volgen ellenlange reacties waaruit blijkt dat Amerika toch niet helemaal het land van melk en honing is. Daarvoor heb je overigens tegenwoordig alleen maar een internetverbinding voor nodig om dat vast te stellen. Correspondenten hebben we daarvoor niet meer nodig Maar ja, dat zijn zure Nederlanders die jaloers zijn op de macht van de VS.
Overigens is/was Charles ook actief op de Nieuwe Reporter, een babbelclubje over journalistiek. Bij een reactie op zijn bijdrage daar vind hij het niet leuk dat hij wordt geassocieerd met de American Enterprise Institute. Daarover later meer.
Reacties